Γυναίκα κρατήθηκε στη ζωή ως τα 93 της αναμένοντας να μάθει νέα για το παιδί της

ceb3cf85cebdceb1ceafcebaceb1 cebacf81ceb1cf84ceaeceb8ceb7cebaceb5 cf83cf84ceb7 ceb6cf89ceae cf89cf82 cf84ceb1 93 cf84ceb7cf82 ceb1cebd

χζωω

χζωω

Γυναίκα κρατήθηκε στη ζωή ως τα 93 της αναμένοντας να μάθει νέα για το παιδί της

Θλίψη για το θάνατο της Μαρίας Νικολάου που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 93 ετών και που για 47 ολόκληρα χρόνια ανέμενε να εξακριβωθεί η τύχη του αγαπημένου της γιου Γιαννάκη, αγνοούμενος της εισβολής του 74΄, που ήταν μόλις 19 ετών.

“Δεν έμαθε ποτέ για την τύχη του λεβέντη της”

Συγκλονίζουν οι αναρτήσεις σε σελίδες κοινωνικής δικτύωσης για τη μητέρα που έγινε σύμβολο του δράματος των αγνοουμένων.

“Κρατήθηκε στην ζωή ως τα 93 της αναμένοντας να μάθει νέα  για τον χαμένο της παιδί. Το 19χρονο σπλαχνο της, που το γέννησε και το μεγάλωσε ανάμεσα στα λεμονόδεντρα  της Κατωκοπιάς, τον Λοχία του 256 Τ.Π. που χάθηκε μέσα  στις λεμονιές της Λαπήθου τον Αύγουστο του 1974. Οι συνεπείες της  21ης Απριλίου του ’67  είχαν  σημαδέψει και την ψυχή της κυρίας Μαρίας με την απώλεια του Γιαννάκη της ,  λίγα  χρόνια αργότερα.. αυτή τη μέρα επέλεξε ο θεός να ξεκουράσει την μαυρισμένη ψυχή της, που ποτέ δεν έμαθε για την τύχη του λεβέντη της, του λεβέντη της γειτονιάς, της Κατωκοπιάς μας”.

Για τους περισσότερους ήταν γνωστή ως «η μάνα του αγνοουμένου» και η φωτογραφία που απαθανατίστηκε από τον φωτορεπόρτερ Τάκη Ιωαννίδη, έγινε ο πρεσβευτής του δράματος των αγνοουμένων στα πέρατα του κόσμου.

Όπως αναφέρει δημοσίευμα της εφημερίδας “Πολίτης” φεύγοντας από την Κατωκοπιά τις ώρες της συμφοράς το 1974 πήρε μαζί της και το κοστούμι του γιου της, του Γιαννάκη της. Το είχε φτιάξει σε ράφτη, αλλά δεν πρόλαβε να το φορέσει.

CEB2CF87 2

CEB2CF87 2

Η μάνα και η φωτογραφία που έγιναν σύμβολο

«Το πήρα μαζί μου, ώστε όταν επιστρέψει από εκεί που βρισκόταν να έχει κάτι να φορέσει». Ο Γιαννάκης της όμως δεν επέστρεψε ποτέ.

«Το πήρα μαζί μου, ώστε όταν επιστρέψει από εκεί που βρισκόταν να έχει κάτι να φορέσει». Ο Γιαννάκης της δεν επέστρεψε ποτέ.

«Το είχα μέχρι το 1983. Το φύλαγα στο ερμάρι, του έβαζα ναφθαλίνη, το αέριζα. Τότε ο μακαρίτης ο άντρας μου δούλευε στο αεροδρόμιο με Τουρκοκύπριους. Μια μέρα έβγαλα το κοστούμι και του είπα να το δώσει στην Αϊσέ που δούλευε μαζί του. Ήταν φτωχιά και του είπα να της το δώσει να το φορούν τα παιδιά της».

Μαθήτριες στη Νάουσα έφτιαξαν ρομπότ που διπλώνει ρούχα

πηγη

ΠΗΓΗ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *