Η αόρατη πλευρά της πόλης

amea 1

Δύο λεπτάκια θα το αφήσω μωρέ,σιγά μην έρθει τώρα… λέει ο Ελληνάρας αφήνοντας το αμάξι του σε θέση στάθμευσης ΑμεΑ. Αυτή είναι η θλιβερή πραγματικότητα που επικρατεί στις μέρες μας.

 

Με αφορμή ένα περιστατικό που μου ανέφερε μια γνωστή μου, για τις τραγικές συνθήκες που βιώνει ως φοιτήτρια μια φίλη της στην Θεσσαλονίκη,όπου για να κάνει τη διαδρομή από το σπίτι  στην σχολή της χρειάζεται να κάνει ολόκληρο “ταξίδι” με το αναπηρικό αμαξίδιο,αναρωτήθηκα πόσοι τελικά είναι ΑμεΑ και που είναι “κρυμμένοι” και εμείς δεν τους βλέπουμε…

Αν αναλογιστεί κανείς το ποσοστό των ατόμων με αναπηρία(στην χώρα μας είναι το 10% του συνολικού πληθυσμού),και το συγκρίνει με το πόσους διακρίνουμε στην καθημερινότητά μας,θα καταλάβει ότι οι άνθρωποι αυτοί για την κοινωνία είναι ανύπαρκτοι. Αλήθεια ποια ήταν η τελευταία φορά που είδες  άνθρωπο με αναπηρικό αμαξίδιο σε κάποια από τις βόλτες σου; Ποια ήταν η τελευταία φορά που τον συνάντησες σε μπαρ,στο σινεμά,στο γήπεδο,σε μια μουσική σκηνή κτλ; Τα ΑμεΑ και ειδικά αυτών των οποίων η αναπηρία σχετίζεται με την κίνηση είναι σχεδόν εξαφανισμένα από τους κοινωνικούς χώρους.

Οι κύριοι λόγοι του φαινομένου αυτού είναι δύο.Πρώτον, το κράτος χρόνια τώρα θεωρεί τους ανθρώπους αυτούς τα “παράσιτα” του αφού δεν έχει μεριμνήσει ούτε στο ελάχιστο για το πως θα κάνει την ήδη δύσκολη ζωή των ανθρώπων αυτών λίγο πιο ανώδυνη.Η πολιτεία επιβάλλεται να απελευθερώσει πόρους και να δημιουργήσει εγκαταστάσεις,οι οποίες θα δίνουν τη δυνατότητα στα άτομα με ειδικές ανάγκες να “ενταχθούν” στην κοινωνία,νιώθοντας μέρος αυτής.Επιπλέον καλό θα είναι να εξαντλεί την αυστηρότητά της σε περιπτώσεις παραβίασης των δικαιωμάτων των ΑμεΑ και όχι στους μικροπωλητές στο Μοναστηράκι,έτσι ώστε να καθίσταται σαφές,ότι καμία ζωή δεν είναι περισσότερο σημαντική από κάποια άλλη.Τέλος αποτελεί αδήριτη ανάγκη η στελέχωση μονάδων υποστήριξης των ΑμεΑ από το κράτος,οι οποίες θα ασχολούνται με τα προβλήματα των ανθρώπων αυτών και θα είναι σε θέση να δώσουν άμεσες λύσεις.

Ο δεύτερος λόγος έχει να κάνει με την πλήρη αδιαφορία που επιδεικνύει ο καθένας μας ξεχωριστά για το ζήτημα αυτό,αλλά και λόγω της έλλειψης παιδείας και αλληλεγγύης που μας διακατέχει σαν κοινωνικό σύνολο.Η σύγχρονη αντίληψη που κυριαρχεί είναι η ατομική καλοπέραση και στο βωμό του να βολευτώ εγώ,ο άλλος να πα να πνιγεί.Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων στα μεγάλα αστικά κέντρα λειτουργεί ως παράγοντας πλήρους αδράνειας,με αποτέλεσμα να βλέπουμε τα προβλήματα των συνανθρώπων μας με αναπηρία και να το θεωρούμε αναγκαίο κακό και όχι ως κάτι που μπορούμε να συμβάλλουμε έτσι ώστε να βελτιωθεί η κατάσταση.Η αξιοπρέπεια των ανθρώπων με αναπηρία καθημερινά ταπεινώνεται από ανθρωποειδή που για να παρκάρουν πιο γρήγορα παίρνουν τις θέσεις των ΑμεΑ,για να βγάλει περισσότερο κέρδος το μαγαζί τους βγάζουν τραπέζια στα πεζοδρόμια και στις πλατείες και για να μετακινηθούν με περισσότερη άνεση πιάνουν και τις θέσεις αναπήρων.Το εξοργιστικό σε όλο αυτό είναι η χαλαρότητα που δείχνουν,αφού κυριαρχεί το νεοελληνικό θλιβερό στυλ του και τι έγινε και ποιος είσαι εσύ που θα μου πεις τι θα κάνω…Το ευτύχημα σε όλη αυτή την νοσηρή κατάσταση είναι ότι υπάρχουν και εξαιρέσεις που αξίζει να σταθούμε σε αυτές.Το Μύρτιλλο στους Αμπελόκηπους είναι μια πανέμορφη καφετέρια που έχει για προσωπικό αποκλειστικά ΑμεΑ.

Είναι μια κίνηση που δείχνει έναν διαφορετικό δρόμο και έναν κόσμο ίσων ευκαιριών,όπου όλοι μπορούν να προσφέρουν.Καλό θα ήταν να παραδειγματιστούμε από τέτοιες συμπεριφορές,έτσι ώστε να μην αποτελούν την εξαίρεση αλλά τον κανόνα.

Αρθρογραφεί ο Ορέστης Ρούσκας