c022844688e02cd70660f108b0faf0c7 XL

Και το Όσκαρ καλύτερης ταινίας πηγαίνει στα Παράσιτα. Δεν το λες και αναμενόμενο, αφού για πρώτη φορά στην ιστορία του διαγωνισμού κερδίζει το συγκεκριμένο έπαθλο μια ξενόγλωσση ταινία.

 

Από το βράδυ της Δευτέρας λοιπόν το Parasite κατέχει μια θέση στο πάνθεον της κινηματογραφικής ιστορίας. Πολλοί ήταν σίγουροι για την επικράτηση της ταινίας του Μπονγκ Τζουν Χο (χρειάστηκε η wikipedia εδώ), αλλά ποιος μπορεί να είναι σίγουρος για μια διοργάνωση που έχει αφήσει κι έχει αφήσει αβράβευτα ιερά τέρατα του σινεμά… Ο ταξιτζής, Το κουρδιστό πορτοκάλι, Ο κύκλος των χαμένων ποιητών από ταινίες, και ονόματα όπως αυτά των Χίτσκοκ, Κιούμπρικ, Φελίνι, Φίντσερ από σκηνοθέτες είναι μερικά από τα παραδείγματα που δεν έχουν αντικρίσει από όσο κοντά ίσως θα επιθυμούσαν το χρυσό αυτό αγαλματίδιο.

 

Καμία σημασία δεν έχουν όμως ολ΄αυτά για τον μεγάλο πρωταγωνιστή των φετινών βραβείων. Τα Παράσιτα είναι η ιστορία μιας πολύ φτωχής τετραμελούς οικογένειας, η οποία εισχωρεί στην έπαυλη μιας ιδιαίτερα εύπορης, με κάποια κόλπα. Η ταινία αυτή αποτυπώνει με τον πιο παραστατικό τρόπο, τις τεράστιες ταξικές ανισότητες που υπάρχουν στον κόσμο και θέτει το ερώτημα, μέχρι που μπορεί να φτάσει κάποιος για μια καλύτερη και αξιοπρεπή ζωή. Ο Χο ενορχηστρώνει μια δυναμική κλιμάκωση συναισθημάτων, διατηρώντας το ενδιαφέρον του θεατή μέχρι το τέλος. Ενώ το δημιούργημα του Νοτιοκορεάτη σκηνοθέτη αποτελεί μια ωδή στο μαύρο χιούμορ, η ταινία αρνείται να κατηγοριοποιηθεί κι έτσι θεωρείται ένα συνονθύλευμα κοινωνικού δράματος, θρίλερ και μαύρης κωμωδίας.

86348435 925778437837654 1060364255003410432 n 1

Επιπλέον, πέρα από το πολυεπίπεδο σενάριο, τη μαεστρική σκηνοθεσία, καθώς και την απρόβλεπτη πλοκή που διαθέτουν τα Παράσιτα, στοιχεία τα οποία καθήλωσαν κοινό και κριτικούς με αποτέλεσμα να βρεθούν στην κορυφή, ο Χο προσπαθεί να δείξει τον τεράστιο ρόλο που παίζει στις ζωές των ανθρώπων το ένστικτο της επιβίωσης και από την μεριά των φτωχών, αλλά και από των πλουσίων. Των μεν πρώτων, με τις αδιανόητες και αλλεπάλληλες “κομπίνες” που στήνουν για να καταφέρουν τον σκοπό τους και να εξασφαλίσουν τα προς το ζην, ενώ στους δεύτερους το στοιχείο αυτό φαίνεται προς το τέλος της ταινίας μέσω της απόγνωσης και της συνειδητοποίησης ότι μπροστά στο θάνατο είναι όλοι μα όλοι ΊΔΙΟΙ, είτε παίρνουν το μετρό, είτε κινούνται με σπορ αμάξια και σοφέρ.

 

Εν κατακλείδι, το βραβευμένο πλέον Parasite θα το θυμόμαστε για πολύ πολύ καιρό, αφού αν τ’ ότι είναι η πρώτη ξενόγλωσση ταινία που κατακτά  το όσκαρ της καλύτερης, μας βοηθά στο να μην το ξεχάσουμε, τα κοινωνικά μηνύματα που μας αφήνει, μας το καθιστούν αδύνατο.

Αρθρογραφεί ο Ορέστης Ρούσκας