Το μυαλό μου στον αέρα.

121234665 2538428679781462 4718766995800025630 n

Σας νιώθω. Χαζός τίτλος. Αν βρείτε καλύτερο τον αλλάζουμε.
Θεωρώ ότι δεν διακρίνομαι για το συγγραφικό μου ταλέντο παρ‘ όλα αυτά, όπως και οι άφωνοι που πάνε σε τραγουδιστικά talent shows προσπαθώντας να πείσουν πρώτα τους ευατούς τους και μέτα όλους τους υπόλοιπους ότι δεν είναι παράφωνοι ( για καλοί τραγουδιστές δεν συζητάμε καν), έτσι και γω θα προσπαθήσω να σας βάλω μέσα στον πόλεμο του μυαλού μου.
Βρίστε ελεύθερα.
Έχουμε χρόνια να ειδοθούμε γραπτώς και θα προσπαθήσω να απολογηθώ. Καταρχήν δεν θεωρώ ότι υπάρχει το ανάλογο ταλέντο, (το ανέφερα και παραπάνω), υπάρχει βέβαια το θράσος. Επίσης αυτά που λέμε στον αέρα του ραδιοφώνου πρέπει να έχουν συγκεκριμένο ύφος και δεν πρέπει να ξεφεύγουν σε νόημα και μέγεθος, οπότε εκεί έρχεται η ανάγκη.
Έχουμε κλείσει κάτι παραπάνω από ένα χρόνο κλεισμένοι μέσα, κάποιοι αρρώστησαν και κάποιοι όχι αλλά μέσα σε γενικές γραμμές είναι χρόνος σχεδόν συνεχόμενης πίεσης. Πίεση για δύο αγαθά που για κάποιο λόγο τα θεωρούσαμε δεδομένα. Ναι συμφωνώ ότι εν έτη 2021 με την ιατρική να καλπάζει και να ανακαλύπτει νέες θεραπείες και νέες μεθόδους ίασης , λογικό να αισθανόμαστε κάπως αισιόδοξοι. Κάπου εκεί έρχεται ο κορονοϊός, στην αρχή το είδαμε σαν ευκαιρία για ξεκούραση, χωρίς να έχουμε «χωνέψει» αυτά που ακούμε. Κάποιοι αντέδρασαν ότι δεν υπάρχει κτλ.
Δεν θα μπω στην κουβέντα υπάρχει – δεν υπάρχει ιός και υπάρχει – δεν υπάρχει συνομωσία, ο καθένας πιστεύει ότι θέλει.
Θα μπω όμως στην κουβέντα της μοναξιάς. Καθώς οι μοναχικοί άνθρωποι γίνανε ακόμα ποιο μοναχικοί. Η κατάθλιψη σε όλες τις ηλικίες ανέβηκε εκνευριστικά πολύ. Το ραδιόφωνο είναι παρέα και όταν ακούμε για μοναχικούς ανθρώπους, σαν παραγωγοί, έχουμε έναν «ερεθισμό» παραπάνω. Για τον άνθρωπο που περνά τις περισσότερες ώρες της εβδομάδας μόνος, προσοχή μιλάμε για ανθρώπους δεν είναι μόνοι για μερικά λεπτά μιας ημέρας κάθε εβδομάδα ή ανά δύο εβδομάδες, ο παραγωγός δεν είναι μόνο παρέα , δεν είναι μόνο μια φωνή που έρχεται από μακρία, είναι οικογένεια. Σε καιρούς που ακόμα και στην Ελλάδα ο θεσμός δοκιμάζει τις αντοχές του, έχουν αναπτυχθεί δεσμοί αγάπης εκεί που δεν το περιμένεις. Η μουσική μας φέρνει κοντά, καταλαβαίνω ότι δεν μπορείς να αγγίξεις πραγματικά τα δικά σου πρόσωπα, μπορείς όμως να τα φέρεις κοντά μέσω της μουσικής. Ναι συμφωνώ δεν είναι εύκολο να συμβιβαστείς με όλο αυτό αλλά από το τίποτα καλύτερα να υπάρχει και αυτό, σου δίνει την ελπίδα ότι αργά ή γρήγορα θα γίνουν όλα πάλι όπως παλιά.

Ραδιοφωνικώς τα λέμε μέσω του simple radio κάθε Τρίτη 20.00-22.00.
Ηλίας Παπάζογλου

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *