Ξεχασμένοι Παράδεισοι

xeimerina cinema inline 390 1

Multiplex, 3D, Village είναι μερικές από τις λέξεις που ακούγονται από τους νέους όταν η συζήτηση φτάνει στο σινεμά. Μα αλήθεια τι απέγιναν οι μικρές λιλιπούτειες αίθουσες και οι αυθεντικοί κινηματογράφοι της Αθήνας;

Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι στις μέρες μας το συνοικιακό σινεμά έχει εκλείψει τόσο σαν συνήθεια, όσο και σαν ιδέα. Κρατιέται ζωντανό με νύχια και με δόντια από τους απανταχού σινεφίλ, καθώς και από άτομα μεγαλύτερης ηλικίας. Οι λόγοι για τους οποίους η τεράστια εμπορευματοποιήση έχει χτυπήσει εδώ και αρκετά χρόνια την πόρτα της μεγάλης οθόνης είναι αρκετοί.

 

Κατ’ αρχάς οι ρυθμοί ζωής σήμερα έχουν αλλάξει κατά πολύ σε σχέση με το παρελθόν. Βιαζόμαστε να σηκωθούμε, βιαζόμαστε να φάμε, βιαζόμαστε να τραβήξουμε μαλακία, βιαζόμαστε να βγούμε κι έτσι ακριβώς βιαζόμαστε να πάμε σινεμά. Ο κόσμος αποζητά το γρήγορο το “ετοιματζίδικο” και δεν εστιάζει στην αισθητική πλευρά του όλου πράγματος. Επιπλέον η νέα γενιά ολοένα και απορρίπτει τον συνοικιακό κινηματογράφο, αφού την αιχμαλωτίζουν ταινίες με αστραφτερές εικόνες και ξύλο που είναι όμως τόσο κενές σε περιεχόμενο, χάνοντας έτσι την ουσία. Ως γνωστόν ταινίες αυτού του τύπου έχουν την πρωτοκαθεδρία στα πολυσινεμά ή αλλιώς εμπορικά κέντρα, έτσι όπως έχουν καταντήσει. Ακόμα η διαφήμιση που δέχονται τα μεγάλα σινεμά και ο πολλαπλάσιος προυπολογισμός τους έναντι των μικρότερων δεν αφήνουν στα δεύτερα και πολλά περιθώρια ανάκαμψης.

 

Το Ααβόρα  στα Εξάρχεια με τη μηχανή προβολής ταινιών  του 1900 που λειτουργούσε με κάρβουνο, το Άστορ κρυμμένο στην στοά Κοραή με το μικρό φουαγιέ, το Αθήναιον στους Αμπελόκηπους που κοσμεί την πρόσοψη του εδώ και δεκάδες χρόνια με τις υπέροχες ζωγραφισμένες στο χέρι αφίσες από τον κύριο Βασίλη, καθώς και τα  πανέμορφα Ιντεάλ και Έλλη με την ρετρό αισθητική τους είναι μερικά από τα παραδείγματα κινηματογραφικής αντίστασης και αισθητικής τέρψης κόντρα στο ρεύμα. Το σινεμά θα πρέπει να ξαναγίνει μια κοινωνική μάζωξη, ένα ραντεβού για δύο η μια μοναχική περιπλάνηση. Μια επιστροφή στην παλαιά Αθήνα όπου επικρατούσαν τα παρεϊστικα πηγαδάκια έξω, αλλά και μέσα στο σινεμά κατά τη διάρκεια του διαλείμματος και όχι αποξενωμένα άτομα σε τεράστιες, αλλά αδιάφορες αίθουσες αναμονής που ανεβάζουν story στο instagram, πόσο τέλεια επρόκειτο να περάσουν (συγχωρέστε με αλλά εγώ δεν τους πιστεύω). Όπως λέει και ένας αγαπημένος μου καθηγητής, το να πας σινεμά είναι ολόκληρη ιεροτελεστία, από την στιγμή που θα προτείνεις στα φιλαράκια σου να πάτε σινεμά την Παρασκευή το βράδυ, μέχρι που θα τσακωθείτε για την ταινία, μέχρι που θα βρεθείτε στο σημείο συνάντησης και εν τέλει μέχρι που θα μπείτε και θα βγείτε από την σκοτεινή αίθουσα.

 

Όσο υπάρχουμε λοιπόν εμείς  που γουστάρουμε ακόμα αυτήν τη μυρωδιά του ποπ κορν, που μαγευόμαστε από την αίσθηση που προκαλεί το συνοικιακό σινεμά και χαζεύουμε τις vintage αφίσες στους τοίχους, ρισκάροντας να χάσουμε τα πρώτα λεπτά της ταινίας, ο παλιός αυθεντικός κινηματογράφος έχει ακόμα ελπίδα.

Αρθρογραφεί ο Ορέστης Ρούσκας